ZABURZENIA ZACHOWANIA U DZIECI I MŁODZIEŻY
Strona: http://www.instytut-ipro.pl/ IPRO to miejsce świadczące profesjonalną pomoc psychoterapeutyczną, psychiatryczną oraz miejsce rozwoju osobistego. Pomagamy tym, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji osobistej, rodzinnej, zawodowej lub społecznej. Wspieramy także tych, którzy poszukują dróg rozwoju osobistego, pragną poznać swoje możliwości i przekroczyć własne ograniczenia. Naszym celem jest dopasowanie programu terapii i rozwoju do indywidualnych potrzeb zgłaszających się do nas osób. Prowadzimy terapie dla młodzieży, młodych osób i dorosłych. Skontaktuj się z nami, jeśli cierpisz na zaburzenia jedzenia, trudności w nawiązywaniu kontaktów z innymi ludźmi, obniżenie nastroju, depresja Leczenie anoreksji i innych zaburzeń psychiatrycznych powinien nadzorować specjalista. Zadbaj o siebie i swoje życie.

ZABURZENIA ZACHOWANIA U DZIECI I MŁODZIEŻY

ZABURZENIA OPOZYCYJNO-BUNTOWNICZE I ZACHOWANIA U DZIECI I NASTOLATKÓW

Zaburzenia opozycyjno- buntownicze najczęściej diagnozuje się u dzieci i nastolatków, których negatywistyczne, wrogie, buntownicze, prowokacyjne i niszczycielskie zachowania wyraźnie przekraczają normy zachowania dla danego wieku i dla kontekstu społeczno-kulturowego i trwają zwykle dłużej niż 6 miesięcy. Zaburzenia zachowania są poważniejsze i diagnozuje się je u tych osób, które dodatkowo „poważnie” naruszają prawa innych osób.

Charakterystyczny obraz dziecka z zachowaniami opozycyjno- buntowniczego:

  • miewa częste lub nadmierne wybuchy złości.
  • często spiera się i kłóci z rodzicami i nauczycielami.
  • często czynnie przeciwstawia się prośbom i nakazom dorosłych lub lekceważy normy.
  • często w sposób widoczny, umyślnie robi rzeczy, które sprawiają przykrość innym ludziom, tak jakby celowo dręczył inne osoby.
  • Łatwo reaguje zdenerwowaniem wobec innych osób, które obwinia za własne błędy i trudności.
  • często się złości i obraża. Łatwo je urazić słowem czy czynem.
  • często bywa złośliwe lub mściwe wobec swoich rówieśników i dorosłych.
  • Wykazuje niski próg tolerancji na frustrację i łatwo traci panowanie nad sobą.

Charakterystyczny obraz dziecka z zaburzonymi zachowaniami:

  • narusza przepisy prawne i podstawowe prawa innych osób.
  • jest okrutne wobec zwierząt i ludzi.
  • tyranizuje, zastrasza i znęca się nad innym.
  • często rozpoczyna bójki, czynnie uczestniczy w napaści na inne osoby. Często wtedy używa broni, która może zranić innych.
  • kradnie, włamuje się i/lub niszczy cudze mienie ( podpalenie).
  • zmusza kogoś do aktywności seksualnej.
  • często kłamie i manipuluje innymi w celu uzyskania korzyści lub uniknięcia odpowiedzialności.
  • często opuszcza lekcje w szkole.
  • Często pozostaje w nocy poza domem i zdarzają mu się ucieczki z domu.


Rozpowszechnienie zaburzeń zachowania wśród chłopców wynosi ok. 6-10% u dziewcząt 2-9%. Zaburzenia zachowania częściej są rozpoznawalne w dużych miastach niż na wsi. Wśród chłopców z zaburzeniami zachowania przeważają zachowania agresywne, u dziewcząt natomiast drobne kradzieże i prostytucja.

PRZYCZYNY

Czynniki mogące wywołać zaburzenia zachowania:

  • Biologiczne i rozwojowe: temperament dziecka, wczesna separacja od rodziców, specyficzne trudności w szkole, przewlekłe choroby, ADHD.
  • Rodzinne: depresja matki, niekonsekwentny lub zbyt kontrolująco-nakazowy sposób wychowania, złe warunki socjalne, fizyczne i psychiczne maltretowanie dziecka, wykorzystanie seksualne, antyspołeczne lub kryminalne zachowania w rodzinie, konflikty rodzinne, alkoholizm, brak empatii i bliskości w rodzinie, brak zainteresowania i wsparcia ze strony rodziców, rozwód.
  • Środowiskowe: kłopoty z adaptacją dziecka w środowisku szkolnym i rówieśniczym, problemy z nawiązaniem kontaktów z rówieśnikami.

ROKOWANIE I LECZENIE


Leczenie zaburzeń zachowania jest bardzo trudne i długotrwałe. W przypadku zachowań opozycyjno- buntowniczych opieką obejmuje się dziecko i rodzinę. Dla rodziców proponuje się warsztaty umiejętności wychowawczych opartych na modelu poznawczo-behawioralnym. Dziecku proponuje się terapię indywidualną (minimum 25-52 sesje) nastawioną na poprawę samooceny, uczenie społecznie akceptowanego sposobu rozwiązywania problemów, nawiązania kontaktów społecznych.
W przypadku zaburzeń zachowania oprócz terapii konieczne jest włączenie innych osób do opieki nad dzieckiem, skorzystanie z pomocy policji, pogotowia ratunkowego, sądu rodzinnego i kuratora.

TERAPIA POZNAWCZO-BEHAWIORALNA

  • jest terapią krótkoterminową.
  • opiera się na indywidualnym kontakcie z dzieckiem/nastolatkiem oraz spotkaniach z rodzicami.
  • skupia się na konkretnym problemie,
  • jest uporządkowana i posiada stałą strukturę,
  • ma charakter edukacyjny, to znaczy pozwala rodzinie i dziecku zrozumieć charakter zaburzenia, co go wywołało i co go podtrzymuje.
  • głównym jej celem jest wprowadzenie dających się obiektywnie zmierzyć i ocenić zmian w życiu dziecka/nastolatka to jest poprawić samoocenę, zwiększyć świadomość emocji i umiejętność panowania nad nimi, zwiększyć aktywność szkolną i społeczną, ułatwić uczenie się.
  • Podczas terapii dziecko/nastolatek ma szansę zmierzyć się ze swoimi negatywnymi myślami, nauczyć się krok po kroku jak skutecznie rozwiązywać problemy.
  • relacja terapeuty z dzieckiem i jego rodzicami opiera się na współpracy,
  • dziecko/nastolatek jest zachęcany do pracy również między sesjami.

Joanna Kruszyńska-Buryta

 
panel